درسنامه آموزشی پیام‌های آسمان کلاس هشتم

اگر روزی در خانه متوجه شوی که برادر، یا خواهرت غمگین‌اند، یا در گوشه‌ای نشسته و اشک می‌ریزند، چه عکس العملی نشان می‌دهی؟!

آیا می‌گویی این مشکل خودشان است و به من ربطی ندارد؟ یا اینکه با آنان همدردی می‌کنی و هر کاری که از دستت بربیاید برایشان انجام می‌دهی؟!

مطمئناً همهٔ شما غم و غصهٔ اعضای خانواده را غم و اندوه خود می‌دانید و احساس می‌کنید که پاره‌ای از وجود خود شما به درد آمده است و از هیچ تلاشی برای رفع مشکل آنان دریغ نمی‌کنید. این احساس شما نسبت به افراد خانواده، احساس شیرین و با ارزشی است، احساسی که نشان دهندهٔ نهایت دلبستگی و دلسوزی شما نسبت به تک تک اعضای خانواده است.

به نظر شما آیا این احساس فقط باید نسبت به افراد خانواده باشد؟
خداوند متعال در قرآن کریم از ما خواسته است تا همین احساسی را که نسبت به خواهر، یا برادر خود داریم، نسبت به سایر انسان‌ها و به خصوص سایر مسلمانان نیز داشته باشیم و آنان را خواهران و برادران دینی خود و جزء خانواده خویش بدانیم:

برادری در اسلام

خداوند همهٔ مسلمانان را در هر کجا که باشند و به هر زبان که سخن بگویند، اعضای یک خانواده و شریک و هم درد یکدیگر می‌داند و مرزهای جغرافیایی و تفاوت نژادها و زبان‌ها را مانعی برای یکدلی آنها نمی‌پندارند.

ما مسلمانان به خدای یگانه و روز قیامت اعتقاد داریم، حضرت محمد (ص) را آخرین پیامبر خدا و قرآن را آخرین و کامل‌ترین کتاب آسمانی می‌دانیم و به سوی کعبه نماز می‌خوانیم.

از نظر دین اسلام، هر کسی که به این موارد معتقد باشد، مسلمان است و رنگ پوست، نژاد، زبان و کشوری که در آن زندگی می‌کند دخالتی در مسلمانی او ندارد.

حال ببینیم وظیفهٔ ما در برابر برادران و خواهران دینی چیست؟

یکی از اصحاب امام صادق (ع) از ایشان پرسید: حقّ مسلمان بر مسلمان دیگر چیست؟

امام فرمود:

* نخست آنکه هرچه برای خودت دوست داری برای او نیز دوست بداری و هرچه برای خودت نمی‌پسندی برای او نیز نپسندی،
* دوم آنکه به دنبال خوشنودی‌اش باشی و او را خشمگین نکنی،
* سوم آنکه (هرگاه نیاز شد) با جان و مال و زبان و دستت او را یاری کنی،
* چهارم آنکه آیینه و راهنمای او باشی،
* پنجم آنکه سیر نباشی، درحالی که او گرسنه است و سیراب نباشی، درحالی که او تشنه است و از لباس (های گوناگون) بهره‌مند نباشی، درحالی که او لباسی ندارد،
* ششم آنکه اگر مریض شد به عیادتش بروی،
* هفتم اینکه اگر دانستی که نیازی دارد، پیش از آنکه به تو بگوید خودت برای رفع نیازش اقدام کنی.

تفرقه افکنان

هم اکنون بیش از یک ونیم میلیارد مسلمان در 57 کشور اسلامی زندگی می‌کنند. حال به نظر شما اگر این جمعیت عظیم با یکدیگر متحد باشند و به برادری با یکدیگر اعتقاد راستین داشته باشند، آیا هیچ قدرتی می‌تواند آنها را شکست دهد؟

به نظر شما آیا دشمنان دین حاضرند دست روی دست گذاشته و اتحاد و قدرت مسلمانان را بپذیرند؟

خداوند حکیم دربارهٔ دشمنان اسلام می‌فرماید:

قدرت‌های استعمارگر می‌دانند اگر مسلمانان با یکدیگر متحد شوند، آنها دیگر نخواهند توانست به راحتی ثروت‌های مسلمانان را غارت کنند؛ به همین دلیل تمام تلاش خود را به کار می‌برند تا نگذارند این اتحاد صورت پذیرد.

یکی از برنامه‌های اصلی این قدرت‌ها ایجاد تفرقه در بین ملت‌های مسلمان و جنگ افروزی در میان آنهاست. استعمارگران برای اجرای این برنامهٔ شوم خود مراحل زیر را دنبال می‌کنند:

آنان در مرحلهٔ اول با استفاده از قدرت تبلیغاتی و رسانه‌های پُرشماری که در اختیار دارند، به صورت پیوسته اختلافات میان اقوام و مذاهب مختلف مسلمان را بزر گنمایی می‌کنند. آنان تلاش می‌کنند این اختلافات را به مسئلهٔ اصلی مسلمانان تبدیل کنند؛ مثلاً اگر تعداد اندکی از افراد نادان و ساده لوح درمیان یک قوم یا طرفداران یک مذهب کار اشتباهی انجام دهند، رسانه‌های استکباری با انعکاس گستردهٔ این اقدام، و بزرگ نمایی آن تلاش می‌کنند آن را به تمام پیروان آن مذهب نسبت دهند و به این وسیله میان اقوام و مذاهب مختلف بدبینی و تفرقه را حاکم کنند. نکته مهم این است که قدرت‌های استعمارگر در این اختلافات واقعاً طرفدار هیچ گروهی نیستند؛ بلکه فقط می‌خواهند این اختلافات گسترده شود تا دو طرف مسلمانان هر روز ضعیف‌تر شوند.

آنها در مرحلهٔ بعدی و پس از آنکه ملت‌ها را کاملاً از هم جدا کردند، با تحریک آنها جنگ‌های داخلی را میان مسلمانان به راه می‌اندازند و حتی به صورت پنهانی و یا آشکار به توزیع اسلحه و مهمات جنگی میان آنها می‌پردازند. یکی از اقداماتی که این قدرت‌ها در سال‌های اخیر برای پیشبرد این هدف دنبال کرده‌اند، تشکیل فرقه‌ها و گروه‌هایی با شعارها و ظواهر اسلامی اما هم‌سو و هم‌جهت با اهداف آنان است. این گروه‌ها که با حمایت مالی و اطلاعاتی امریکا و برخی کشورهای غربی و با به کارگیری افراد نادان و تند رو تشکیل می‌شوند، به بهانه‌های واهی هم مسلمانان را وارد جنگ های فرسایشی و ویرانگر می‌کنند و هم با ارائه چهرهٔ زشت و خشن از اسلام، مانع گرایش روز افزون مردم جهان به سوی پیامبر رحمت و دین اسلام می‌شوند.

نکتهٔ مهمی که چهرهٔ واقعی این گروه‌ها را نشان می‌دهد این است که آنان حتی یک بار نیز علیه دشمن واقعی مسلمانان یعنی اسرائیل و حامیان آن اعلام جنگ نکرده‌اند بلکه حتی فراتر از آن بارها دوستی و هم پیمانی خود را با آنها اعلام کرده‌اند.

شیعه و سُنّی

دو گروه از مسلمانان که همواره تلاش می‌شود میان آنها اختلاف ایجاد شود، شیعیان و اهل سنّت هستند. شیعیان و اهل سنّت دو گروه اصلی مسلمانان هستند. آنها در بیشتر عقاید اسلامی و احکام دینی با هم مشترک هستند. آنها همدیگر را مسلمان می‌دانند و تمام حقوقی که برای یک مسلمان وجود دارد را برای هم محترم می‌شمارند.

اصلی‌ترین موضوعی که شیعیان و اهل سنّت دربارهٔ آن با هم اختلاف نظر دارند، مسئله خلافت پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) است:

اهل سنّت معتقدند که پیامبر برای خودش جانشینی تعیین نفرمود. پس از رحلت رسول خدا به دلیل اینکه حفظ نظم جامعه و ادارهٔ کشور اسلامی نیازمند رهبر است، تعدادی از مسلمانان در مکانی به نام سقیفه گرد هم آمدند و ابوبکر را به خلافت برگزیدند و با وی بیعت کردند.

اما شیعیان معتقدند پیامبر اکرم (ص) با یادآوری شایستگی و علم و تقوای علی بن ابی طالب، او را به عنوان جانشین خود، و امامان پس از ایشان تا امام دوازدهم را به مردم معرفی نمود.

هرچند مسلمانان شیعه و سنی در این موضوع با یکدیگر اختلاف نظر دارند، اما نکته مهم این است که بدانیم هر دو گروه مسلمان‌اند و بر اساس دین اسلام هیچ گروهی حق ندارد به مقدّسات و عقاید گروه دیگر اهانت کند یا آنها را از محدودهٔ اسلام بیرون بداند.

البته شاید عده‌ای نادان در میان مسلمانان باشند که گمان کنند با توهین به مقدّسات طرف دیگر یا کافر شمردن آن طرف (جریان تکفیری)، به دین خود خدمت می‌کنند، اما در دنیای امروز، دیگر هیچ تردیدی باقی نمانده است که هر اقدامی که به اختلافات قومی و نژادی و مذهبی مسلمانان از همدیگر بینجامد، درواقع خدمت به دشمنان اسلام عزیز است.

مقام معظم رهبری با اشاره به این نکته مهم می‌فرماید:

هرکسی را شما دیدید که ندای تفرقه بین شیعه و سنّی را سر می‌دهد، چه شیعه باشد و چه سنی، این فرد مزدور دشمن است، چه خودش بداند و یا نداند.